کودک و زبان مادری-13

البته رســيدن فرد به چنين پايــه و مقامي، که جمله ي اجزاي وجودي او، شــنوا و بينا و گويا و گواه باشند و گواهي دهند،

از آرمان‌ها و آرزوهاي بلند آشــيانِ همه ي نيکرأيانِ عالَم در تاريخ علم و اخلاق بوده، هست و خواهد بود.

پيداست که يک برنامه ي درَسي، در فضاي آموزشــي َ مدرسي، چنين نقشه و انديشــه‌اي ندارد که «يکشــبه، ره صدساله بپيمايد».

ليکن برنامه ريزان و پديد آورندگان محتواي آموزشــي، به قدر توش و توانِ خويش مي‌کوشند و کمر همت مي‌بندند که

در اين وادي ُپر گَريوه و گردنه گام بردارند تا راهي به ســرمنزل خورشــيد بگشايند.

 برنامة درسي فارسي بر آموزش مهارت‌هاي ارتباطي زبان تکيه مي‌کند؛ يعني رويکردي ارتباطي- مهارتي دارد؛

از يک ســو به اهميت نقش ارتباطي زبان در پيوندهاي جامعه توجّه دارد و از ديگر ســو،

پرورش مهارتهاي زباني و جايگاه آن در داد و ستدهاي اجتماعي را برجســته مي‌ســازد.

 بنابراين، آموزش مهارتهاي زباني ( ســخن گفتن، گوش دادن، خواندن، نوشــتن و تفکّر)،

در بســتر گفت وگو و همکاري در گروه هاي دانش آموزي و روابط اجتماعي- فرهنگي رخ مي‌دهد و

دانش آموزان را براي رويارويي با واقعيت‌هاي زندگي و نقش‌پذيري مي‌پرورد.