کودک و زبان مادری -16

خانواده، لهجه، گويش و دوزبانگي

راهِ پيدايي و شــکوفايي فکري انسان و پيوند با ديگران، زبان اســت.

کودک، زبان را در همبودي ِ با مــادر و باهمايي با ديگر همســالان و همبستگان در زيست بوم خويش، فرا مي‌گيرد

و از همين درگاه هم با آنان گفت وگو و ســتد و داد مي‌کند.

در همين رفتارهاي ميان‌فردي و ارتباط‌هاي روزانه است که افراد از همديگــر تأثير مي‌پذيرند و بر يکديگر تأثير مي‌گذارند

و مي‌آموزنــد و مي‌آموزاننــد. اين پذيرش و دهــش، در همه‌ي ســويه‌هاي رفتاري، کُنش‌هاي فکري، اخلاقي و شخصيتي رخ مي‌دهد.

 يکي از اين جنبه‌ها، زبان است. در هر خانــواده، پدر، مادر و هر يک از افــراد، نظام فکري و خلق وخويــي ويژه دارد

و قد و قامتي و ســاخت و ســيمايي و صدايي دارد که نماينده‌ي هويت فردي اوست.

هر يک از اين افراد، پوشــش و نمايي و رنگ و آهنگي در رفتــار و گفتار خود دارد کــه او را از ديگري، باز مي‌شناســاند.

زبان مادر و پدر و ديگران در يک خانواده، همانند شخصيت‌ها و پوشش‌هاي بروني آنها، زنگ‌ها و رنگ و آهنگ ويژه‌اي دارد که به ســادگي از ديگران بازشناخته مي‌شود.