نمايي از درون

شرط نخست با هم بودن، همزبانی است. همدلی هم در پی آن فراچنگ میآید.

زیرا زبان، دریچهای است که به سوی دنیـای 1 گشـوده میشود.

آن گاه که زبـان میگشاییم، نمــایی از درونـمان را مینمایانیم.

بنابراین، سخن میگوییم تا بودنمان را نشاندهیم و پیام بُوِش خویش را به گوش دیگران برسانیم.

آن چنان که «سعدی» در دیباچهی گلستان میفرماید:

 «بماند سالها این نظم و ترتیب             ز ما هر ذرّه خاک، افتاده جایی 

غرض، نقشی است کز ما باز ماند            که هستی را نمیبینم بقایی».                 

(ر.ک: «صداهایی برای ننوشتن، آواهایی برای نوشتن»، اکبری شلدره، 1394، ص 11)