کودک و زبان مادري - 4

پایه و اساس تکوین 1 طفل، علاوه بر گوش، با آوای ضربان قلب مادر، آهنگ نفسهای او و نیز با نغمهها و لالاییهای روزان و شــبان مادر، پی افکنده میشود

و درگاه شنیداری طفل نیز آوای مادر را به سامانه مغزی میرساند و طفل، خُردک خردک، با طنین این آوا، انس میگیرد.

بدینسان، این آوا در انباره ذهن طفل،(حافظهی شنیداری) نقش میبندد.

به همین سبب است که میبینیم 1 نوزاد، از میان صداهای گوناگون افراد، به آوای مادر، از گونهای دیگر، واکنش نشان میدهد.

 این تنها آوای مادر است که تکانهای در سامانهی ذهنی کودک پدید میآورد و تارهای هیجان و عواطف او را متأثر میسازد.

این فراینــدِ زبانگشــایی و زبانآموزی را ایرج میرزا (درگذشــت 1304 شمســی) به سادگی و زیبایی در قطعهی معروف زیر، بیان کرده است:

 گویند مرا چو زاد مادر

پستان به دهن گرفتن آموخت

 شبها برِ گاهوارة من

بیدار نشست و خفتن آموخت

 دستم بگرفت و پا به پا بُرد

 تا شیوهی راه رفتن آموخت

یک حرف و دو حرف بر زبانم

 الفاظ نهاد و گفتن آموخت

 لبخند نهاد بر لب من

 بر غنچهی گل، شکفتن آموخت

 پس هستی من ز هستی اوست

 تا هستم و هست، دارمش دوست.

( دیوان ایرج میرزا،1353، ص 167)