صداي خوانش، سيماي اندرون

صداي شما هنگام خوانش متن، بخشي از پيکره ي زيستي و شخصي شماست. هوايي که نفس مي کشيد، در تن شما جاري مي شود؛ رنگ و بوي افکار و احساسات شما را جذب مي کند و وقتي بيرون مي آيد، سرشار از جوهره ي وجود شماست. صدا و آهنگ خواندن شما، پژواکي از اندرونه ي شماست. چيزي اين چنين نزديک به انسان بايد قوي، آهنگين، ناب، جذّاب، فرح بخش و بازنماياننده ي شخصيت شما باشد. (ص 15)

صدايي که از دهان شما بيرون مي آيد، چشم اندازهايي از هويت شما در اذهان شنونده ايجاد مي کند؛ اين که صاحب چه رفتاري هستيد، چه اندازه در دسترس هستيد، احساس طنز در شما به چه شباهت دارد و انرژي شما در چه سطحي است؛ اين ها نمونه هايي معدود است که ما در صداي خود، آن ها را به تصوير مي کشيم. ( ص 23)

صدا و آهنگ خوانش، بر بنياد لحن چيره بر فضاي متن، سامان مي گيرد.

صدا و لحن با حس و حال خواننده و فضاي متن در مي آميزد و هويت خوانشي متن را پي مي ريزد.