حکمت يا حافظه

حکمت آموزي يا حافظه پروري

 ميشل دو مونتني( از نويسندگان و فيلسوفان مشهور فرانسوي قرن شانزدهم در دوره ي رنسانس)  مي نويسد:

«شادمانه به مضمون پوچي و بيهودگي تعليم و تربيت خودمان بازمي گردم: هدف آن نه خوب و حکيم کردن ما، بلکه عالم کردن ما بوده و در اين امر موفق شده است. اين تعليم و تربيت به ما ياد نداده است که در پي فضيلت باشيم و حکمت را فراگيريم. اين تعليم و تربيت، مشتقات و ريشه شناسي آن ها را به ما آموخته است...

ما به سرعت مي پرسيم: آيا او يوناني يا لاتين بلد است؟، آيا مي تواند نظم و نثر بنويسد؟

ولي مهم ترين سؤال را کم تر از همه مطرح مي کنيم؛ آيا بهتر و حکيم تر شده است؟ ما بايد به دنبال درک بهترين چيز، و نه دانستن بيش ترين چيزها باشيم.

ما صرفاً حافظه را پر مي کنيم و فهم و درک امر خوب و بد را خالي مي گذاريم..

اگر علومي که در مدرسه فرا مي گيريم، ارواحمان را متعالي تر و ما را انديشمندتر نسازد، بي درنگ حکم مي کنم که شاگردان، تمام وقت خود را به بازي تنيس اختصاص دهند». (دوباتن، صص 181 و 182)