
«ولتر»(1778-1694) حکیم و اندیشمند فرانسوی، گفت و گویی خیالی، سامان داده است میان یک فیلسوف با طبیعت که از راه پرسش و پاسخ، فرایند سخن را پیش میبرند. آنگاه که فیلسوف از برخی از کار و گفتار طبیعت به شگفتی در می افتد، طبیعت در واکنش به او سخن نغز و پرمغزی میگوید: «فرزند، این تعجّب به تو از این راه، دست داده که نام مرا به غلط گذاشتهاند و مرا طبیعت نامیدهاند و حال آن که من سراپا صنعتم»! مقصود این است که در طبیعت، دست صانع، آشکارا دیده میشود. (سیرحکمت در اروپا،1360، ج 2) بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست بگشای لب که قند فراوانم آرزو...
ادامه مطلب